Po co firmie serwer MCP
Coraz częściej potencjalny klient nie czyta dziesięciu zakładek, tylko pyta swojego asystenta. Do tej pory mogłem najwyżej zadbać, żeby strona była dla agentów czytelna: sitemap, llms.txt, treść bez sztuczek. Serwer MCP idzie krok dalej: strona robi się dla agentów używalna. Trzy z czterech narzędzi tylko czytają: wyszukiwarka artykułów, lista tekstów, zakres usług z widełkami. Czwarte wysyła zapytanie ofertowe. Pętle są domknięte: od pytania „ile kosztuje integracja sklepu z magazynem” do leada w mojej skrzynce, bez wychodzenia z czatu.
Co to daje, konkretnie? Trzy rzeczy. Odpowiedzi z pierwszej ręki: agent, zamiast zgadywać ceny i zakres z przypadkowych stron, dostaje moje widełki w formie, którą kontroluję. Krótszą drogę od pytania do kontaktu: zapytanie ofertowe można złożyć w tej samej rozmowie, w której padło pytanie, bez szukania formularza i przepisywania wszystkiego od nowa. I miejsce w kanale, który dopiero rośnie: klienta MCP ma dziś pod ręką garstka ludzi, ale koszt wejścia to był jeden weekend bez nowej infrastruktury, więc wolę tam być, zanim zrobi się oczywiste.
Opisywałem już WebMCP, czyli narzędzia, które strona podsuwa agentowi działającemu w Twojej przeglądarce. Serwer MCP działa z drugiej strony: narzędzia wywołuje dowolny podłączony klient, zdalnie, bez otwierania strony. Tamten eksperyment odpowiadał na pytanie, co agent zastanie na stronie; ten pokazuje, co firma wystawia agentom wprost.
Dlaczego zwykły hosting wystarczy
Wcześniejszy transport HTTP w MCP wymagał osobnego kanału SSE, czyli połączenia utrzymywanego na stałe; na hostingu współdzielonym to rzecz między „nie da się” a „nie warto”. Obecny transport (Streamable HTTP, w specyfikacji od wersji 2025-03-26) ma wariant bezstanowy: jeden adres (endpoint), klient POST-uje komunikat JSON-RPC, serwer odpowiada zwykłym JSON-em. Powiadomienia kwituje się pustą odpowiedzią 202, na GET wolno odpowiedzieć 405: strumień jest opcjonalny. Zero procesów w tle, zero kolejek: żądanie i odpowiedź, jak formularz kontaktowy.
Całość to jeden plik PHP bez frameworka i bibliotek, plik JSON z treścią artykułów dla wyszukiwarki i jedna linijka przekierowania w konfiguracji serwera. Wyszukiwarka to zliczanie trafień słów w tytule, opisie i treści, z wagami; przy kilkunastu tekstach w zupełności wystarcza. Embeddingi wygrywają dopiero tam, gdzie trzeba łapać synonimy i parafrazy w setkach tekstów, czyli skali, której ten blog może nigdy nie osiągnie.
Narzędzie MCP, które wysyła, musi mieć hamulce
Trzy narzędzia tylko czytają, więc najgorsze, co im grozi, to głupia odpowiedź. Czwarte — wysłanie zapytania — wywołuje skutek poza rozmową: mail w mojej skrzynce. Dlatego dostało hamulce.
Są trzy. Opis narzędzia mówi agentowi wprost, że wolno go użyć wyłącznie na wyraźną prośbę użytkownika i z prawdziwymi danymi; w MCP opis to jedyny interfejs umowy z agentem, więc traktuję go jak zapis w regulaminie. Serwer waliduje adres e-mail i minimalną długość opisu sprawy. Każde zapytanie dostaje prefiks „[Zapytanie przez MCP]”, żebym wiedział, którym kanałem przyszło. Klienci dokładają własną warstwę: claude.ai i Claude Code domyślnie pytają użytkownika o zgodę przed wywołaniem narzędzia, choć użytkownik może tę zgodę zapamiętać na stałe, więc serwer nie zakłada, że ta warstwa istnieje.
Uczciwie o tym, czego nie ma: honeypot z formularza (pole-pułapka na boty) tym kanałem nie działa, bo serwer MCP zawsze wysyła je puste, a limitu żądań nie ma wcale. Przed zdeterminowanym spamerem ten kanał broni się słabiej niż formularz; gdy zacznie być problemem, dołożę limit żądań.
Bonus z budowy: martwy formularz
Prawdziwa niespodzianka nie siedziała w protokole. Testując narzędzie wysyłające zapytania, odkryłem, że zwykły formularz kontaktowy na stronie od któregoś wdrożenia zwracał błąd 500 każdemu, kto próbował napisać; zepsułem go sam, nadpisując przy jednym z wdrożeń linijkę konfiguracji serwera, i żaden monitoring tego nie łapał, bo reszta strony działała. Serwer MCP dostał więc pierwszy wynik, zanim zobaczył pierwszego agenta: naprawioną ścieżkę, którą przychodzą wszystkie zapytania. Nowy kod jest mimochodem testem starego.
Wypróbuj na żywo
Dowodem nie jest zrzut ekranu, tylko działający endpoint: https://codable.pl/mcp.
- claude.ai: Connectors w ustawieniach konta (Customize → Connectors) → Add custom connector →
https://codable.pl/mcp; na planie Free zmieści się dokładnie jeden taki konektor. - Claude Code:
claude mcp add --transport http codable https://codable.pl/mcp
Potem zapytaj asystenta na przykład: „ile kosztuje integracja sklepu z magazynem?”. Powinien sięgnąć po wyszukiwarkę tego bloga i odpowiedzieć ze źródłem. A bez klienta, prosto z konsoli:
curl https://codable.pl/mcp \
-H "Content-Type: application/json" \
-H "Accept: application/json, text/event-stream" \
-d '{"jsonrpc":"2.0","id":1,"method":"tools/list"}'
Założenia i źródła
- Specyfikacja MCP: modelcontextprotocol.io — transport Streamable HTTP w wariancie bezstanowym: POST z JSON-RPC i odpowiedź JSON; powiadomienia → 202; GET może zwrócić 405. Serwer negocjuje wersję protokołu przy inicjalizacji.
- Kod: czysty PHP bez zależności, 267 linii (stan na dzień publikacji); wyszukiwanie po prostym indeksie JSON.
- To notatka z warsztatu; audytu bezpieczeństwa tu nie było. Ochrona ogranicza się do walidacji i bezstanowości, bez honeypota (ten chroni tylko formularz HTML) i bez limitu żądań.
- Specyfikacja każe serwerom walidować nagłówek Origin (ochrona przed atakiem DNS rebinding). Ten serwer świadomie tego nie robi: jest publiczny, bezstanowy i bez logowania, więc nie ma sesji ani sieci wewnętrznej do ukradzenia. Jeśli stawiasz serwer MCP na localhoście albo za loginem, walidacja Origin przestaje być opcjonalna.
- Techniczne tło martwego formularza: wersje PHP dla konsoli i dla WWW są na hostingach współdzielonych konfigurowane osobno i mogą się różnić o kilka generacji; sprawdź obie, zanim zaufasz wynikowi z konsoli.